Ik was met Koninginnedag met Vriend en oud-huisgenoten de stad in. Naar bandjes luisteren, biertjes drinken en een paar zonnestralen opvangen. Net als duizenden anderen. En op een gegeven moment leek het zo te zijn dat samen met ons al die duizenden anderen tegelijkertijd door één straatje wilden lopen. En dus werd het erg krap. En ik voelde mijn ademhaling steeds sneller gaan, voelde een kruis van de onbekende man iets beter dan mijn voorkeur had, moest me overgeven aan de voortstuwing van de meute en dacht alleen maar: “niet in paniek raken, niet in paniek raken”. Gelukkig was Vriend er die al snel achter mij liep en me goed vasthield. Dat hielp. Maar massa’s mensen zijn eng. Veel enger nog dan ‘die ene gek’, die er volgens iedereen maar altijd tussen hoeft te zitten. En zoals het incident op de Dam heeft aangetoond, de massa staat op scherp. Wat juist door die enorme veiligheidsmaatregelen en het alsmaar herhaalde argument van ‘die ene gek’ ook niet heel erg verwonderlijk is. Ik hoop niet dat de paniek van 5 mei zal leiden tot nog meer veiligheidsmaatregelen en ik ga volgend jaar gewoon weer Koninginnedag vieren. Ik hoop dat we elkaar goed vasthouden, op elkaar letten en daardoor als massa weer een beetje kunnen ontspannen. Gewoon doorademen mensen, blijven doorademen…