Revo|lution weblog

De buitenlander dus buitenstaander wacht en wacht
in de hal van het stadhuis totdat hij aan de beurt is.
Hij wacht al uren op een ambtenaar.
Hij wacht al jaren op geluk.
Hij loopt naar het loket en vraagt het recht aan
om te mogen verblijven in de staat
waar hij leeft in een niemandsland
waar niemand hem mag kennen als iemand die er niet mag zijn.

Volgens de dienstkloppers van de staat heeft de vreemdeling geen identiteit,
want hij heeft geen identiteitspapieren.
En omdat hij geen identiteit heeft,
kan hij niet worden uitgezet naar de oorlog en armoede
die hij was ontvlucht
en omdat hij geen papieren heeft,
kan hij niet bewijzen wie hij is
en omdat hij niet kan bewijzen wie hij is,
krijgt hij geen bewijs van de ambassade van zijn land van herkomst
dat hij is wie hij is
en geeft men hem ook geen bewijs
dat hij niet is wie hij stelt te zijn.
De ambassade wil schriftelijk zelfs niet eens verklaren
dat men niet weet wie hij is,
omdat men niet zeker weet dat men zeker weet
dat men niet weet wie hij is.

En dus blijft hij en verblijft hij maar zonder papieren
in het land met de papierwinkel,
tussen wal en schip,
tussen vrees en wanhoop,
tussen de muren van de bajes of van het gekkenhuis,
de enige twee plekken in het land
waar schaduwen en schimmen als hij nog onderdak en eten kunnen krijgen.

Drie fragmenten uit het gedicht Zonder papieren in de papierwinkel, Harry Westerink in Dwarsligger; De Fabel van de illegaal; maart/april 2005

Revolution heeft een kater… niet van de drank maar van het succes van The Pillowman. Dus hierbij nog even nagenieten.

Foto’s: Annet Eikelboom

‘Mensen verwachten dat je je ergert. Als je je in je tekst door iets laat ontroeren, zijn ze zelf ook geroerd. Zo werkt dat. Het feit dat we uit onze woorden kunnen komen, is troostrijk. Dat geeft de burger moed.’

Martin Bril is overleden. Met zijn stukjes rechts bovenaan op het voorblad van het tweede deel van de krant ben ik opgegroeid. Bijzonder dat alleen door woorden op papier mensen zo aan hem gehecht zijn geraakt.

Yamila en Moustafa. Veertien jaar in Nederland. Drie kinderen die helemaal kapot gaan van de spanning omdat het gezin niet weet of zij hier kunnen blijven. Afgewezen voor de witte illegalen regeling omdat hun toenmalige advocaat er per abuis van overtuigd was dat er niet twee procedures tegelijkertijd gevoerd zouden kunnen worden en ze hierdoor de laatste termijn hebben gemist. Krijgen binnen nu en drie maanden de uitslag van de laatst mogelijke procedure. Staan strak van de stress maar hebben hiervoor een Nederlands medicijn bedacht. Als ze ’s avonds in bed liggen en allebei niet kunnen slapen zeggen ze tegen elkaar: “komt goed” en glimlachen ze maar even. Wat een helden.

Revolution en Vriend vierden hun eerste Lustrum. In Düsseldorf, waar men bier drinkt uit van die groene tuingieters, maar wij hielden het maar bij een pul alt. Waar we in een heel chique hotel  logeerden en we het ontbijt misten omdat we, nou ja, eh… te laat waren opgestaan. Waar Vriend genoot van het geluid van een Ferrari (“alsof ‘ie jankt omdat hij niet hard genoeg kan”) en ik er gewoon doorheen praatte…  We in de zon in het park lagen. Alle winkels gesloten waren omdat het  goede vrijdag was, maar de winkels op de Kö toch zo onbetaalbaar zijn dat we normaal gesproken ook alleen maar naar de etalages hadden gekeken.   We op zaterdag maar in één winkel geweest  zijn maar ik hier wel heel stoere gympen heb gekocht. Waar we proostten op de volgende vijf jaar.