Revo|lution weblog

Revolution zit op een bankje in de zon te studeren om het aangename met het noodzakelijke te kunnen combineren. Ik lees een tekst die mijn afstudeerbegeleider mij gemaild heeft Tacit knowledge, rule following and Piere Bourdieu’s philosophy of social science van Philip Gerrans (2005). En dat klinkt net zo ingewikkeld als dat het is. Er komt een oude man aangelopen.

Man: Zo meisie, dat een mooi plekkie om je huiswerk te maken.

R: Ja, fijn hè?

Man: (werpt een blik op mijn tekst) is het Engels?

R: Ja meneer (de tekst is in het Engels)

Man: Nou goed leren meisie, dan kun je misschien wel naar de universiteit

R: … Eh, ja meneer…

Huisgenoot A. kwam met een geweldige oplossing voor wanneer er in een gesprek een pijnlijke stilte dreigt te vallen. Het is een korte vraag maar je bent zo weer een kwartier verder. Omdat het hier ook een beetje pijnlijk stil begint te worden gooi ik de vraag er maar in:

Is Wikkie de Vikking nou een jongen of een meisje?

Een groot man heeft ooit gezegd; “De eerste plicht van een verhalenverteller is een verhaal vertellen”, en daar geloof ik met hart en ziel in (Martin McDonagh, The Pillowman). Revolution gaat verhalen vertellen over afgehakte teentjes, een kussenman en een klein groen varkentje.

www.lef-utrecht.nl

Revolution had gisteravond intervisie met haar vier kritische Kopstukkenvrienden. Dat is meestal heel verhelderend, maar gisteren kon ik deze Cruijfiaanse uitspraak optekenen:

“Het is volkomen logisch als ik heb begrepen wat je bedoelde, als je toch iets anders bedoelde dan is het inderdaad behoorlijk vaag.”

Daarnaast heb ik gisteren bedacht dat er een website moet komen met alle film/muziek/boeken/cultuur/theatertips en filosofieën van de Kopstukken. Want dat zijn interessante jonge mensen, die interessante dingen lezen, zien, horen en organiseren. En die dit graag delen met de hele wereld, want zoals mijn Kopstukkenvriend van bovenstaande quote zich gisteravond ook nog vertwijfeld afvroeg: als niemand heeft gezien dat er een boom omgevallen is in een bos, is deze boom dan wel echt omgevallen? Omgevallen bomen is wellicht een goede titel voor de website. Andere suggesties zijn welkom.

“God zit in de details” (Ludwig Mies van der Rohe, architect)

Revolution vindt het tijd voor iets zachts. Op mijn weblog dan hè. Maar ooit als Vriend en ik een huisje hebben met een tuin dan gaat hij er komen… En dan zal ik leren een konijn op te tillen. Iets wat ik bij de illustere voorgangers van ons toekomstige konijn (Snorrie en Snuffie) nooit durfde omdat je dan voelt dat ze ook van binnen zo ontzettend zacht zijn.

afbeelding: www.bunnybunch.nl

Het leven is hard als je geen voorrang krijgt als fietser, op de motorkap van een auto knalt en vervolgens met je gezicht op de grond ligt met een tand door je lip.

Het leven is nog veel harder als je na een halfjaar als ‘onuitzetbaar’ uit de vreemdelingendetentie wordt gezet, ontzettend sloom bent van de oxasepam of hoe die remmers tegen post traumatische stress ook genoemd worden, je mobiel gejat is, je op straat hebt geslapen en je niets hebt gegeten. Ik heb met V. uit Sierra Leone de stad doorgereisd om medicijnen op te halen voor de rest van de maand en om een plek te vinden waar hij in ieder geval twee nachten kan slapen. Toen ik de slaapzaal uit wilde lopen zei hij zachtjes dat hij een beetje bang was. Ik heb hem toen maar even goed in zijn handen geknepen. Misschien dat toen een beetje van mijn geluk naar hem toe is overgegaan en dat ik daarom door die auto geschept ben. Als ik daarmee zijn leven iets zachter heb gemaakt dan vind ik dat niet erg.

Revolution haar schouders willen wel eens omhoog kruipen. Ik hoop dat het niet zo ver komt dat ik de mouwen van mijn kleding meteen aan de kraag vast moet zetten…

“Mijn oma was haar hele leven zo gespannen dat ze nu helemaal geen schouders meer heeft. Haar armen komen uit haar oren. Zitten recht naast haar hoofd. (…) Ze laat bij de kleermaker haar mouwen gewoon direct aan haar kraagje vastnaaien, anders bloest er een enorme lap gebloemde schouderstof over. Ik moet wat gaan verzinnen, wil ik niet ook zo eindigen. Maar hoe voorkom je dat? Turnen? Van je familie scheiden? Massages?”

(Charlotte Roche, Vochtige streken. Het bizarste boek ooit geschreven. Vies, afschuwwekkend, moedig en ontroerend)