Revo|lution weblog

“Mensen zullen altijd overtuigingen hebben en er altijd voor willen gaan. Maar omdat zonder absolute waarheidsclaim te doen -daarvoor is moed nodig. Om je eigen geloof en meningen op gelijke voet te durven stellen met die van een ander, moet je moed hebben. (…) Zonder die harde woorden over de waarheid, staan we met lege handen tegenover de ander – zijn we ‘gedoemd tot kwetsbaarheid’. Toch moeten we de moed tot kwetsbaarheid hebben, want zij, zo is mijn stellige overtuiging, vormt het beste antwoord op wat ons benauwt.”

(uit de Volkrant van 13 september van een paar jaar geleden, “Het is moedig om kwetsbaar te zijn” Niek Brunsveld (24) inzending essay wedstrijd “Moed moet”)

Revolution staat met lege handen en hoopt dat er zo nog heel veel meer mensen zijn.

Zo, Fitna gezien, ga ik nu weer gewoon Shouf Shouf Habibi kijken.

Wat is het fijn. 160 mensen kwamen al kijken en ze lachten, grinnikten en herkenden. Revolution vloog over het podium en genoot. En mijn toneelvrienden, hun aanhang, mijn aanhang, wat zijn dat een aardige mensen. Dan kan het gebeuren dat je er na de tweede voorstelling even helemaal nokkie vol van bent. Gelukkig is dan de Titanic op tv, kon ik even lekker huilen (“Jack, I promise, I will never let go…  Jack… There’s a boat Jack… Jack, don’t let go! Jack! come back, please come back…”). Elf uur geslapen. Vandaag in een leeg studentenhuis lekker een dagje lummelen. Vanavond sta ik er weer. Het zaallicht gaat uit, de piano begint… Tot het applaus de magie weer doorbreekt.

Er zitten kriebels in mijn buik… Het wordt vet dus kom vooral kijken! Meer info over de inhoud van het stuk of om te reserveren (de donderdag is al uitverkocht!).

 ‘Dit klopt niet
Jij maakt jezelf zielig terwijl je nooit zielig was.
Jij geeft jezelf achteraf een slachtofferrol.
Dat vind ik een beetje eng.
Jij werd altijd uitgenodigd Harm.
Omdat je zo mooi kon tekenen’
(tekst: Don Duyns)

Omdat ik me vandaag heel erg íets voel, maar ik weet niet wat, een mooi fragment uit een prachtig boek:

“Stel dat het water uit de douche een chemische stof bevat die reageert op een combinatie van dingen, zoals je hartslag, je lichaamstemperatuur en je hersengolven, met als resultaat de je huid met elke stemmingswisseling van kleur verschiet. Als je ontzettend opgewonden bent, word je huid groen, en als je boos bent rood, uiteraard, en als je je chips voelt dan word je bruin, en als je je blauw ergert, word je blauw.
Zo ziet iedereen meteen wat de ander voelt, en dan zouden we misschien minder bot tegen elkaar zijn. Als bijvoorbeeld een vrouw paars ziet, ga je haar niet uitfoeteren omdat ze te laat is, en als je bijvoorbeeld een roze iemand ziet, dan kun je die persoon rustig op zijn rug slaan en ‘gefeliciteerd!’ toeroepen.
Deze uitvinding is trouwens ook handig voor de keren dat je je heel erg íets voelt, maar je weet niet wat precies. Ben ik opgefokt? Ben ik in paniek? En door die verwarring slaat je stemming om, het wórdt je stemming, met als gevolg dat je grijs van verwarring wordt. Maar door dat speciale water kleuren je handen bijvoorbeeld oranje en dan weet je; O, ik ben blij! Ik was de hele tijd juist blij! Wat een opluchting!”

(Jonathan Safran Foer, extreem luid en ongelooflijk dichtbij, p. 178, afbeelding: http://jeffvictor.blogspot.com)

Hoe meer verwarring, hoe beter. check dit!