Revo|lution weblog

Het is rustig in de winkel en Revolution koopt een cadeau voor haar moeder en nog een kleinigheidje. Ik reken af en vraag heel vriendelijk of het ook ingepakt zou kunnen worden. De vrouw achter de kassa kijkt mij vernietigend aan. Ik blijf vriendelijk maar toch ook een beetje indringend terug kijken. Diepe zucht, ja het kon. Als ze eindelijk snapt dat ik drie dingen koop maar twee cadeautjes wil bukt ze zich tergend langzaam naar het papier. Scheurt een stuk af, probeert dit om het cadeau te krijgen maar het past niet. Shit. Nieuw groter stuk papier. Ik stel voor het papier vast te houden en dat zij de plakbandjes doet. Vernietigende blik. Plakbandje. Plakbandje is te kort. Nieuw plakbandje. Knip. Vouwen. Plakbandjes. Strikje. Klaar. Ik richt mijn blik op het tweede kleine cadeautje. Nog diepere zucht. Doosje. Sokken erin. Doosje kan niet dicht. Grmpgrrr van haar kant. Ik zeg laat maar zitten ik doe het zelf wel. Dondersblik. Papiertje. Plakbandjes. Strikje. Poehee…

Vijftien kopstukken en één boer op een houten geval midden in het prachtige groene land van de Eemlandhoeve, Bunschoten Spakenburg. In dit Gereformeerde Land Gods kreeg een boer die ook filosoof is, de wind in zijn bol en bouwde een plek waar boer en burger elkaar kunnen ontmoeten. Een plek tussen stad en platteland. Tussen Creator en creatie. Waar de koeien nog ouderwets in het stro liggen en zelf met hun eigen dikke koeientong de vacht van hun kalfje fatsoeneren. Een plek waar een maf mannetje hout bewerkt tot kunstwerken, waar een autistische jongen de potstal uitmest, waar de boer een kasteel bouwt waar hij als jongetje al van droomde. Waar een zorgboerderij wordt gebouwd met een hooizolder op het dak en waar dan weer een verhoging naast gebouwd moet worden omdat met de shovel het hooi anders niet op het dak te krijgen is. Waar Merkstenen van Dag Hammerskjöld gelezen wordt en moestuinen moeten verhuizen voor weer een nieuw idee. Een plek waar dromen en doen, politiek (tot op Europees niveau) en een enorm plezier in het leven samengaan. Een enorm inspirerende plek!

(De houten creatie is een dummy versie van een nog te bouwen kapelletje. Omdat men het in dit stukje gereformeerde platteland niet zo op heeft met de katholieke mystiek, bouwde de boer een tijdelijke versie om de buren langzaam aan het idee te laten wennen.)

Ik ben sinds twee dagen een vrouw met een missiestatement! Ondertekend en wel, dus ik kan er niet meer onderuit komen… Nu is het tijd om al die mooie woorden te gaan operationaliseren. Jullie horen nog van me ; ) 

Plaats en datum: Amersfoort 24 november 2007

Ik ben een revolutie vanuit drie kernwaarden: liefde, erkenning en rechtvaardigheid.

Kwetsbaar en onverwoestbaar gebruik ik mijn intelligentie en creativiteit om de polarisatie in de samenleving tegen te gaan, door mensen te laten ervaren dat zij deel zijn van een groter geheel waarin zij hun eigen dromen waar kunnen en mogen maken.

Ik vier het leven in openheid en vertrouwen met hen die ik liefheb.

Ik leer, lees, luister en Leef met een hoofdletter.

Drukte over een dominee die beweert dat God niet bestaat.
Daarom vandaag ter overdenking een korte tekst uit de Koran:

Niets is als God (42.11).

Alle kamerdeuren in mijn huis worden angstvallig dicht gehouden. Huisgenoten komen terug van de stad en doen lekker geheimzinnig. Ik zit in mijn kamertje te knippen, plakken, lijmen en dichten. Hij is weer in het land! En het fijnste is, ik krijg nog steeds cadeautjes!

Geachte huisgenoten,
 
Als sociaal wetenschapper heb ik mij even over het maatschappelijke fenomeen pannen in de keuken gebogen. Ik irriteer mij ook aan de pannen in dat hoekje, maar ik irriteer me ongeveer even hard aan de emails om dit aan de kaak te stellen omdat empirisch onderzoek van mijn kant heeft bewezen dat ze niet helpen. Enkele huisgenoten zijn aanhanger van het zogenaamde ‘liberale huisgenootschap’, dat houdt in dat iedereen rotzooi maakt en iedereen uiteindelijk ook zijn eigen rotzooi weer opruimt. Dit is prachtige maar achterhaalde visie. Sommige rotzooi in dit huis is gemaakt door iedereen, sommige rotzooi wordt onbewust gemaakt en dus niet opgeruimd. Aan sommige rotzooi ergert de een zich meer dan de ander. Daarom ben ik een vervent aanhanger van de communitaristische visie op huisgenootschap. Dat houdt in dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen, maar ook dat solidariteit niet uit niets ontstaat maar georganiseerd moet worden. Daarom: het is onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid ons huis schoon te houden. Dat houdt in dat je je nog best wel mag ergeren, maar dat een schonere keuken toch echt bij jezelf begint. Dus vraag je af: wanneer heb ik voor het laatst zomaar iets schoon gemaakt waarvan ik niet kon zeggen dat ik degene was die het vies heeft gemaakt? Wanneer heb ik zelf uit altruïsme het pannenhoekje verkleind? Weet ik überhaupt dat we haakjes in de keuken hebben om theedoeken aan te hangen? Gooi ik zelf met enige regelmaat het vaatdoekje bij de vieze was? Heb ik ooit een tostirooster schoongemaakt? etc.etc. etc.
 
Oké, ik ga de keuken opruimen en me niet ergeren in de hoop dat jullie dat ook doen.
 
Prof. Drs. Revolution
 
P.S. Wie heeft er zin en tijd om in de kerstvakantie de gang te verven en wie heeft er een subliem idee over de kleur?

Nieuwe boeken gehaald met de titels: ‘rede en religie’ en ‘religie in het publieke domein’.
Ingeschreven voor het laatste halfjaar van mijn bachelor: bachelorproject de uitvoeringsfase, Maatschappelijke vooroordelen en Religie tussen conflict en dialoog.
Besloten niet de docentenopleiding te doen.
Gewerkt aan mijn ‘missionstatement’ (zal ik later meer over schrijven).

Hèhè… tijd voor een kopje thee en een dansje.

Wijsheid van vandaag: “If you always do what you always did, you’ll always get what always got.” (Uit: Gezond egocentrisme, meer effectiviteit) Dat boek is net zo eng als dat het klinkt, maar ik lees het selectief en haal mijn eigen wijsheden eruit.

check voor een verslag van de eerste dag Kopstukken www.broedgebied.nl/kopstukken, onder reacties.