Revo|lution weblog

Ik heb mijn masterdiploma op zak en heb het geluk nog een jaar te mogen studeren. Maar toch wordt ‘de vraag’ steeds vaker gesteld en wordt de sociale druk om een concreet antwoord te geven steeds groter. Is het monster van een masterscriptie eindelijk verslagen doemt er een nieuwe demoon op die op de meest onverwachte momenten mij met een mysterieuze kille nevel omringt… Het gaat natuurlijk om de vraag: ‘wat kan je daarmee worden dan?’ En ik sta met een bek vol tanden…

Nu heb ik de oplossing gevonden in mijn reader van het vak metafysica:

“Het is voor een levende mens zo dat het heden een moment is dat naar voren toe nog geheel anders kan aflopen en waarin nog zeer veel mogelijk is. Pas retroperspectief kan het resultaat, het geheel als vanuit een biografie gezien worden. Het geheel waarop de mens zijn anticipaties richt is nooit een vast bezit. Ook al zou ik vandaag weten waarop ik voor de toekomst moet mikken, morgen blijkt de voorbarigheid van deze anticipatie. Ik heb het geheel niet in handen.”

Zo, daar hebben de wat-kan-je-daarme-worden-dan mensen vast niet van terug! Wat ik met mijn opleiding geworden ben weet ik pas over een aantal jaar of eigenlijk weet alleen mijn hypothetische biograaf het als ik al een tijdje dood ben.

Jammer dat de tekst vervolgt met: “Toch kan ik niet zonder een idee van het geheel, want als ik mijn leven inricht, dan anticipeer ik mij op het geheel van mijn leven (…) Dit geheel strekt zich niet eindeloos voor mij uit, want dan was mijn leven niet als een eenheid te ervaren en kwam ik tot niets” (Metafysica een weg naar het enthousiasme, prof. Dr. B. Vedder).

Ik heb het geheel niet in handen maar heb toch een idee van een geheel van mijn leven nodig. Ik zal er aan werken, ik moet toch iets worden…

Ook gepubliceerd als Broedlog

Dit bericht is gepost op 13 november 2009 om 15:06 uur. Je kunt alle reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt ook een reactie achter laten.