Optreden
Wat is het fijn. 160 mensen kwamen al kijken en ze lachten, grinnikten en herkenden. Revolution vloog over het podium en genoot. En mijn toneelvrienden, hun aanhang, mijn aanhang, wat zijn dat een aardige mensen. Dan kan het gebeuren dat je er na de tweede voorstelling even helemaal nokkie vol van bent. Gelukkig is dan de Titanic op tv, kon ik even lekker huilen (“Jack, I promise, I will never let go… Jack… There’s a boat Jack… Jack, don’t let go! Jack! come back, please come back…”). Elf uur geslapen. Vandaag in een leeg studentenhuis lekker een dagje lummelen. Vanavond sta ik er weer. Het zaallicht gaat uit, de piano begint… Tot het applaus de magie weer doorbreekt.
27 maart 2008 om 18:07
Het was gewoon een vet gaaf stuk, met een vet gave vliegende revolution!