Revo|lution weblog

“De grootste kunst is om stijlvol assertief en eigenwijs te zijn. Een kwart eeuw werk ik nu, en ik ben zelden te eigenwijs geweest, maar wel heel vaak te soft, begripvol, meegaand en voorzichtig. (Een naaste collega bulderde van het lachen toen ik dit zei; tot zover mijn zelfkennis). De kunst is jezelf bloedserieus te nemen op een charmante, soepele, communicatieve en soms humoristische wijze. Niet meteen denken dat je het wel verkeerd zult hebben als je als enige iets vindt. Niet denken: laat maar. Alleen staan is de slechtste reden om jezelf niet serieus te nemen.”

– Bijzonder Hoogleraar actief burgerschap Evelien Tonkens, gevonden op VKBanen

Stijlvol assertief en eigenwijs leren zijn, Revolution neemt het op in haar werk- leercontract!

Het lijkt al een beetje op voorjaar, maar stiekem waait een snijdend koude wind door alles en iedereen heen. Mensen lopen diep weggedoken in hun jas over het perron van het station Arnhem, dat nog altijd meer op een bouwput lijkt dan op iets anders. Uit het niets komt er een groepje van die reizigers bij elkaar. Niemand weet van een ander waar die vandaan komt, of waar die naar toe gaat. Ze staan dicht bij elkaar rondom een stalen paal. Zonder iets te zeggen drukken ze omstebeurt op een knopje waarna een aangename warmte zich verspreidt. Als er nog iemand bij wil komen staan schuiven ze allemaal zwijgend een stukje op. Iedereen is welkom. In stilte staan wildvreemden zich te warmen aan de paal en aan elkaars vreedzame aanwezigheid op die ene vierkante meter. Ik zing heel zachtjes een liedje uit mijn jeugd: “als er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, ben Ik in hun midden”. Nieuw religieus beleven, mede mogelijk gemaakt door de NS.

Vrijdagmiddag 23 januari 16.00 uur. Ik hoor de leermanager van Adviestalent iets zeggen over een volgende training, maar ik ben niet in staat om de informatie daadwerkelijk in me op te nemen. Mijn hoofd tolt namelijk door alle kennis en indrukken van de afgelopen opleidingsweek. Aan de rode koppen van mijn jaargenoten te zien, ben ik niet de enige die de afgelopen vijf dagen intensief vond. We hebben veel geleerd: over projectmatig werken en programmamanagement; over ons eigen functioneren en hoe dit te relateren is aan het gezin waar je vandaan komt; over feedback geven en hoe we kunnen voorkomen dat we koppoters worden (dat zal ik snel eens toelichten). Naast al die mentale activiteiten konden we ons ook fysiek uitleven tijdens het sporten met een bevlogen oud schooldirecteur die nu kinderen op een schoolplein leert samenspelen en voor onze innerlijke mens werd ook steeds goed gezorgd, vooral toen onze werkgever I. voor ons gekookt had. Er is gelachen, er vielen glazen drinken om, er werd een traantje gelaten, er werden ontzettend fanatiek spelletjes gespeeld en ergens in dat alles ontstond er op de Hoofstede Hooybroeck in Woudenberg een groep genaamd Adviestalent 2010. Hoe dat gebeurde is niet helemaal te verklaren en dat hoeft ook niet. “Dat is magie”, zou mijn collega O. zeggen.

Ook gepubliceerd in de ATVisie

Revolution is aan het echte leven begonnen. Alhoewel, mijn eerste werkweek begon met vooral veel koffie drinken, borrelen en taart eten. Toch niet echt de werkelijke praktijk van het werkende leven. Net was ik druk aan het studeren in een boek getiteld ‘meesterlijk organiseren’ (R. Kor, G. Wijnen, M. Weggeman, 2008). Een organisatie is zoiets als een samenleving; een heleboel van ‘wat het is’, is terug te vinden in officiële papieren, vastgelegde routines en structuren, maar zo’n beetje de andere helft van ‘wat het is’ is maar wat mensen ervan maken. Het lastige is dat er daardoor niet maar een werkelijkheid is.

“De werkelijkheid is dat wat wij voor waar aannemen. Wat wij voor waar aannemen, is wat we geloven. Wat we geloven, is gebaseerd op onze perceptie of waarneming. Wat we waarnemen, hangt af van waar we naar op zoek zijn. Waar we naar op zoek zijn, hangt af van wat we denken. Wat we denken, hangt af van wat we waarnemen. Wat we waarnemen bepaalt wat we geloven. Wat we geloven bepaalt wat we voor waar aannemen. Wat we voor waar aannemen, is onze werkelijkheid” (citaat David Bohm, p. 28).

Conclusie: ik voel me als antropoloog en hobbytheoloog wel thuis in de wereld van projectorganisatie en programmamanagement.

Voor iedereen die er nu geen touw meer aan vast kan knopen, in de volgende log post ik gewoon een foto van mijn (pardon! ons) konijn, of van een kleine zebra in de Franse Alpen. Het werkende leven moet niet te serieus worden natuurlijk.

Oké, ik ga het nog één keer over seks hebben. Wees gerust, ik ga niet in detail in op mijn eigen seksleven. Het gaat mij om de verbinding tussen seks, spiritualiteit en God. En ik wil graag een ander geluid laten horen dan wat algemeen aanvaard wordt als ‘de christelijke opvattingen’ over seks.

Onlangs op een bruiloft, vlak voordat het piepjonge bruidspaar elkaar de zoen zou geven, sprak de voorganger uit dat die ene zoen niet alleen een bruiloftsritueel is, maar ook het begin van ‘het consumeren van het huwelijk’. Hij vertelde dat het bruidspaar belijdt dat seksualiteit is als vuur. Dat het alleen mooi is wanneer het gecontroleerd op de juiste plaats brandt (in de openhaard, of te wel na het huwelijk), en dat het op andere plekken een verwoestende uitwerking heeft. De onderliggende boodschap mag duidelijk zijn: seks is een gevaarlijke kracht waar ‘we als christenen’ zolang we niet getrouwd zijn, ver van moeten blijven.

Ik vind het beeld van seksualiteit als een vuur erg mooi, maar ik kan je vertellen dat ik geen openhaard heb. Ik had anderhalve maand een relatie en toen wist ik het zeker dat ik met die jongen seks wilde hebben. Dat betekende toen voor mij niet dat dit dan ook de man zou zijn met wie ik zou trouwen. Dat het misschien niet van lange duur zou zijn maakte me eerlijk gezegd op dat moment ook niet veel uit. En ook als we nu niet al zes jaar samen zouden zijn, zou ik niet met spijt terugkijken op die beslissing. Ik had er met God over gesproken, ik wist wat ik wilde en het was bijzonder.

Seksualiteit kan een gevaarlijke kracht zijn, daar ben ik het helemaal niet in oneens met de voorganger. Een heel aantal jongeren (meisjes en jongens) gaan bij hun eerste seksuele ervaringen over hun eigen grenzen heen, hebben te maken met dwang of zijn bang nee te zeggen omdat ze er dan niet langer bijhoren, als preuts bestempeld worden of niet langer aantrekkelijk gevonden worden. Het hebben van seks wordt gebruikt om het zelfvertrouwen even wat op te krikken (excuses voor deze woordkeus). Of mensen genieten er helemaal niet van omdat ze zichzelf vies vinden, zich schuldig voelen of bang zijn om zich letterlijk en figuurlijk bloot te geven. Seks maakt ontzettend kwetsbaar.

“Because you’re worth it” is de reclameslogan van een bekend cosmeticamerk. Omdat ik het waard ben is ook een van de belangrijkste boodschappen die ik heb opgepikt uit mijn geloof. God kent mij, Hij heeft mij naar zijn beeld geschapen; Hij is het woord in mijn vlees en de geest om mij heen en de adem waaruit ik ontsta*. Ik ben het waard zuinig te zijn op mijn lijf en ik ben het waard om liefde te krijgen en om lief te hebben. Seksualiteit gaat altijd over grenzen, het is spannend, onvoorspelbaar en het brengt je nieuwe ervaringen. Het is naakt, puur, ongrijpbaar en kwetsbaar. Maar wanneer het uitgangspunt is dat je het als kind van God waard moet zijn om mooie seksuele ervaringen te beleven, dat die ander (of dat nu een man of een vrouw is, één bedpartner, een aantal partners na elkaar of door elkaar), het evenveel waard zijn, dan is seks een geweldige kracht. Niet verwoestend, maar geweldig op een liefdevolle manier.

Discussies over seksualiteit met bepaalde christelijke mensen uit mijn omgeving heb ik altijd als erg vervelend ervaren. Zulke gesprekken zijn nooit gewoon een uitwisseling van standpunten omdat seks zo persoonlijk is, het is niet los te koppelen van mijn eigen lijf en van de persoon van wie ik houd. Vaak werd er in zo’n gesprek met oudtestamentische Bijbelteksten gesmeten en werd mij aan het eind gevraagd of ik dan nog wel christelijk ben.

Nu is de oudtestamentische tijd niet onze tijd. Tegenwoordig wordt je over het algemeen niet meer verstoten als je jouw maagdelijkheid aan de verkeerde verliest en door anticonceptie is de kans op een ongewenste zwangerschap aanzienlijk kleiner. Maar wat nog veel belangrijker is dan al die multi- interpreteerbare teksten over hoe God wil dat wij met seksualiteit omgaan, is volgens mij de tekst ‘heb je naaste lief zoals jezelf’. Ik denk dat het tijd wordt dat er binnen het christelijk geloof een stuk minder gefronst wordt wanneer men in aanraking komt met andere manieren en belevingen van seksualiteit dan zoals ‘het zou horen’. Volgens mij is het veel vruchtbaarder om mensen te vragen hoe ze hun seksualiteit beleven. Of ze hierin zichzelf en een ander (of anderen) liefhebben. Of ze zichzelf niet te kort doen door onder dwang grenzen over te gaan. Het is belangrijk (jonge) mensen ervan te overtuigen dat ze het waard zijn mooie seksuele ervaringen te beleven. Of dat nou is nadat ze getrouwd zijn, voor of zonder het huwelijk. Of het nu gaat om homo, bi- of heteroseksualiteit of alle andere mogelijke vakjes. Dat is een christelijke boodschap van deze tijd, en als mij in alle openheid gevraagd wordt hoe ik mijn seksualiteit beleef, dan ga ik graag het gesprek aan. Als de steller van de vraag echter allang besloten heeft dat het vuur van seksualiteit alleen mag branden in de openhaard van het heterohuwelijk, dan ga ik mijn ideeën niet langer meer met tranen in mijn ogen verdedigen. Ik wil om mijn bewuste en eerlijke keuzes op het gebied van seksualiteit niet langer neergesabeld worden met ‘de christelijke opvattingen over hoe het hoort’. Because I’m worth it.

* Gezang 51 uit het Liedboek voor de Kerken, deze tekst stond op mijn geboortekaartje.

Ook gepubliceerd als broedlog

Revolution heeft een echte grote mensen baan. Ik moet het contract nog ondertekenen, maar de toezegging is er dat ze graag willen dat ik bij hun kom werken. Ik heb een baan bij een bedrijf waarvan ik toen ik het tegenkwam meteen dacht dit wil ik, dit kan ik en hier word ik heel erg enthousiast van. En toch heb ik me de afgelopen maanden zorgen gemaakt over het vinden van werk. Solliciteren en geen werk of studie hebben maakt onzeker en kwetsbaar. Maar goede beslissingen maak ik niet uit angst, maar uit vertrouwen. Achteraf kan ik zeggen dat de sollicitatieprocedure zo goed is gegaan omdat ik dicht bij mezelf gebleven ben, me op mijn gemak voelde en heb laten zien wat ik in huis heb. Achteraf kan ik zeggen dat ik daar vertrouwen in mag stellen, de manier waarop ik keuzes maak heeft me steeds op goede plekken gebracht. Achteraf was het totaal onnodig om overvallen te worden door een sluimerend soort paniek op de carrièrebeurs in de Amsterdam RAI, waar de C.V.’s me letterlijk om de oren vlogen en ik me angstig afvroeg of ik niet een vergissing maakte niet mee te brallen met al die jonge mensen die nu toch echt een hele dikke baan nodig hebben. Rustig doorademen, ogen en oren open houden, vertellen over wat je zoekt en wie je bent en vertrouwen, meer bleek er niet nodig te zijn. Ik zal het onthouden.

Kunstminnend Nederland schreeuwt aanstaande zaterdag om cultuur. Om politiek Den Haag te laten weten dat er niet bezuinigd mag worden op allerlei vormen van kunst. Revolution is ook tegen die bezuinigingen, maar ik denk dat met het protest van zaterdag het huidige kabinet alleen maar in de kaart gespeeld wordt. Al die artistieke, dramatische, welbespraakte mensen gaan met veel bombarie en dramatiek laten zien hoe goed dit kabinet aan het bezuinigen is. Iedereen die niets met kunst of cultuur heeft is blij dat de subsidiekraan voor die schreeuwlelijkerds dichtgedraaid wordt. Ik denk dat het tijd is voor drastischere maatregelen. De stekker moet eruit. De kunstwereld gaat ondergronds. Over kunst wordt alleen nog maar gefluisterd, cultuur is iets wat goed verborgen gehouden moet worden. Al het rare, al het nieuwe, alles dat de mens de wereld om zich heen even met andere ogen doet bekijken verdwijnt uit het zicht. Het zullen zeven lange treurige grijze jaren worden, maar dan zal heel Nederland werkelijk om cultuur schreeuwen. Het moment waarop de kunstguerrillabeweging uit haar verstopplekken van de betonjungle zal komen, gewapend met verf, zang, dans, kostuums, de prachtigste teksten en heel veel nieuwe ideeën. En niemand zal dan vragen wat eigenlijk de waarde is van kunst en cultuur voor een samenleving en hoeveel dat wel niet mag kosten.

Excuses voor deze weinig geïnspireerde blog. Ik heb de creativiteit en de productiviteit van een mug in de herfst. Tijd om me ergens onder een stoeptegel terug te trekken. Ik kom er wel weer onder vandaan als ik een echte baan heb gevonden. Mocht u zich zorgen maken, zet maar een kopje thee of warme chocolade melk naast de stoeptegel. Mocht het kopje er na een dag nog onberoerd staan is enige hulp wenselijk.